Paryż – podróż wśród duchów przeszłości

Dzisiaj chwila wytchnienia od Włoch, tak jak Wam obiecałem w jednym z poprzednich tekstów wracam do Paryża.
Zarówno ja, jak i moja narzeczona lubimy cmentarze, szczególnie te z „duszą”, mogące przedstawić nam swoje historie, a właściwie historie pochowanych na nich ludzi.
Choć wcale nie najstarszym to jednak największym i najbardziej znanym cmentarzem stolicy Francji jest Pere-Lachaise.

Ta powstała w początkach XIX wieku nekropolia, nie była na początku zbyt lubianym i atrakcyjnym miejscem pochówku Paryżan, aby to zmienić przeniesiono tu, na rozkaz Napoleona groby Moliera i Jeana de La Fontanna. A za jeden z najstarszych, też przeniesiony tu, w 1817 roku, grobów uważa się grób Abelarda i Heloizy z XII wieku.
Ta swoista akcja promocyjna jak widać przyniosła skutek, bo dzisiaj na tej nekropolii spoczywa około milion osób, pochowanych w ponad stu tysiącach grobów.
Zacznijmy więc zwiedzanie.

Abelard i Heloiza
Ta para, jak to przeważnie w romantycznych historiach miłosnych bywa, nie miała szczęścia w miłości, nie trafili na odpowiednie sobie czasy.
Abelard po wieloletnim odbieraniu nauk, został jednym z bardziej znanych uczonych francuskich. Gdy trafił do Paryża by tam wykładać, gościnę zaoferował mu kanonik Fulbert, nie uczynił tego jednakże bezinteresownie, chciał bowiem, aby uczony zajął się pogłębianiem wiedzy, i tak już dobrze jak na owe czasy wykształconej siostrzenicy, której imię brzmiało Heloiza. Abelard rozkochał ją w sobie i tak zaczął się ich potajemny romans.

abelard i heloiza

Uczony z miłości zaczął zaniedbywać swoje szkolne obowiązki, by tworzyć poematy opiewające swoją kochankę. Pieśni te były później rozgłaszane przez żaków. Najpóźniej o romansie dowiedział się Fulbert, który z oczywistych wtedy względów (przypomnijmy że to XII wiek), nakazał Abelardowi opuszczenie swojego domu. Ten nie omieszkał się tego uczynić, wykradł jednak swoją ukochaną i umieścił ją u swojej siostry, gdzie ta urodziła mu syna. Dzięki staraniom Abelarda udało się w końcu doprowadzić do potajemnego ślubu z Heloizą. Ale by zachować to w tajemnicy (Abelard musiałby zaprzestać udzielania nauk teologii i filozofii) zaraz po ślubie młoda para musiała się rozstać. Gdy Abelard po raz drugi wykradł Heloizę (wtedy już swoją żonę) od Fulberta, ten w akcie zemsty wynajął zbiorów, którzy odcieni mu genitalia. W wyniku tych wszystkich niekorzystnych zdarzeń zarówno Abelard, jak i Heloiza trafili do klasztorów, gdzie nauczali. Połączył ich znowu dopiero grób.

Fryderyk Chopin
Dość blisko starożytnej pary kochanków, znajdziemy grób jednego z najbardziej znanych polskich kompozytorów, który znaczną część swojego życia spędził we Francji.
Tworzący w XIX wieku Fryderyk Chopin, urodził się w Żelazowej Woli, według legendy jego ojciec grał wtedy na skrzypcach. Nauki gry na fortepianie pobierał już od piątego roku życia, a gdy miał siedem lat ukazał się już drukiem jego pierwszy utwór, był to polonez o dość długiej nazwie „Polonoise pour le Piano-Forte Dédiée à Son Excellence Mademoiselle la Comtesse Victoire Skarbek faite par Frédéric Chopin Musicien âgé de huit ans”.
Gdy skończył 8 lat odbył się jego pierwszy publiczny koncert, po którym mówiono, że ma talent i może zastąpić Mozarta, a gdy miał 12 lat już o nim pisano jako o prawdziwym geniuszu muzyki.
W wieku 15 lat zagrał w Warszawie dla cara Aleksandra I, który zachwycony jego muzyką podarował mu drogi pierścień z brylantem. Jako nastolatek zafascynował się też muzyka ludową, która później często gościła w jego utworach.

fryderyk chopin

W wieku 20 lat Chopin na zawsze wyjechał z Polski i po krótkim pobycie w Austrii i Niemczech trafił do Paryża. Gdzie poznał i zaprzyjaźnił się z wieloma znanymi muzykami tamtych czasów, m.in. Franciszkiem Lisztem, Vincenzo Bellinim czy Hectorem Berliozem. Niestety, jego sytuacja finansowa spowodowała, że musiał zrezygnować z kariery wirtuoza i przyjmować uczniów, których uczył gry na fortepianie, a były to dość znane osoby, które ustawiały się do niego w kolejce.
Przebywając w Paryżu nie zapomniał o swoich polskich korzeniach i często spotykał się z miejscową polonią: Adamem Mickiewiczem, Julianem Niemcewiczem czy Cyprianem Kamilem Norwidem, znał też generała Józefa Bema.
Jego wielką miłością, była o 6 lat starsza od niego francuska pisarka George Sand, która w końcu jednak go opuściła, co wprawiło go w wielkie przygnębienie.
Jego twórczość rozkwitała pomiędzy 27 a 38 rokiem życia. Niestety pogłębiająca się choroba zagarnęła swoje żniwo i w wieku 39 lat nasz wielki kompozytor, twórca wielu polonezów, mazurków, etiud, ballad czy nokturnów, zmarł w otoczeniu kilkorga bliskich sobie osób.
Choć spoczywa na paryskim cmentarzu Pere-Lachaise, jego serce wykradzione przez starszą siostrę, ostatecznie spoczęło w kościele św. Krzyża w Warszawie.

Jim Morrison
„Każdy dzień jest podróżą przez historię”
„Powiedzmy po prostu, że próbowałem dotrzeć do granic rzeczywistości. Byłem ciekaw, chciałem zobaczyć, co się stanie. To było to i nic więcej po prostu ciekawość”

Kolejny grób, który odwiedziliśmy należał również do wielkiego muzyka, choć pochodzącego z innej epoki i uprawiającego całkiem inny jej gatunek. Jim Morrison sam jednak wolał by nazywać go poetą, a nie muzykiem.
Już od dzieciństwa młody Jim był buntownikiem i samotnikiem, najprawdopodobniej za sprawą surowego ojca, który był wojskowym i wprowadzał w domu dużą dyscyplinę. Przeciwstawiający się temu Morrison dość wcześnie się z niego wyprowadził by zacząć samotne życie na uniwersytecie. To tam zaczął też eksperymentować z narkotykami.

jim morrison

Jego muzyczna kariera zaczęła się przypadkiem, od spotkania ze swoim szkolnym kolegą Rayem Manzarkiem, razem postanowili utworzyć zespół muzyczny grający rock and rolla. I tak powstała grupa The Doors, pomysłodawcą nazwy był Jim Morrison zafascynowany książką Drzwi Percepcji.
Krótki, bo tylko sześcioletni okres koncertowania, był bardzo owocny, a Jim Morrison został jednym z najbardziej uwielbianych wokalistów. Niestety jego dalszej karierze przeszkodziło jego zamiłowanie do narkotyków i alkoholu. Był coraz słabszy, a koledzy z zespołu narzekali, że trudno z nim współpracować. Jednak to właśnie on był motorem napędowym The Doors, jego charyzma i kreatywność pozwoliły grupie odnieść niebywały sukces.
Ostatnim utworem był „Riders on the storm”, w którym Jim śpiewał:
“Girl, you gotta love your man.
Girl, you gotta love your man.
Take him by the hand
Make him understand
The world on you depends.
Our life will never end.
Girl, you gotta love your man.”
To właśnie za sprawa swojej partnerki wyjechał do Paryża, gdzie niedługo potem znaleziono go w hotelowej wannie martwego. Oficjalnie zmarł na atak serca, ale tajemnicą poliszynela jest, że przedawkował narkotyki.
Grób tego wielkiego twórcy, muzyka został obecnie ogrodzony, gdyż odwiedzający go fani obklejali go gumami do żucia, teraz zostawiają je na pobliskim drzewie.

Jean de La Fontaine i Molier
Groby dwóch wielkich, XVII wiecznych pisarzy przeniesiono tu jak już wcześniej wspomniałem w celu promowania nowopowstałego cmentarza. Inicjatorem i sprawcą tych przenosin był Napoleon Bonaparte.
Jean de La Fontaine najbardziej znany był ze swoich bajek, których stworzył blisko 250. Jego twórczość cechowała się prostotą, naturalnością oraz prawdą. Tworząc czerpał z utworów starożytnych pisarzy oraz nowelistów włoskich.

la fontain

Znane cytaty z jego twórczości to:
„Piekło jest straszne, ale do wszystkiego z czasem można się przyzwyczaić.”
„Kiedy miłość nas opanuje, roztropność idzie w las.”

Molier był uważany za najwybitniejszego komediopisarza francuskiego. Mimo, iż z wykształcenia był prawnikiem, nigdy nie pracował w swoim zawodzie, wolał tworzyć komedie przedstawiające pospolite życie i mające nauczać widza. Podejmował w nich takie tematy jak: hipokryzję i zakłamanie dewotów, niezrozumienie życia rodzinnego, manię gromadzenia niepotrzebnych bogactw oraz wiele innych.
Zmarł tak jak tworzył, pośród swojej ukochanej sceny, w chwili śmierci grał umierającego Chorego w sztuce Chory z urojenia.

molier

Jego znane cytaty to:
„Gdy kobieta odmawia miłości, a proponuje ci przyjaźń, nie bierz tego za odmowę; znaczy to, że chce postępować według kolejności. „
„Ciekawość rodzi się z zazdrości.”

Edith Piaf
Ta paryska piosenkarka, wchodząc na scenę przyciągała swoim wyglądem i głosem rzesze widzów i słuchaczy. O jej życiu krąży wiele legend i do dzisiaj nie wiadomo do końca które są prawdą, a które to tylko wymysły. Jedna z nich mówi np. że urodziła się bezpośrednio na chodniku jednej z paryskich ulic. Porzucona przez matkę wychowywała się w domu publicznym prowadzonym przez jej babkę ze strony ojca. Pomiędzy trzecim, a siódmym rokiem życia była niewidoma, całą swoją młodość spędziła na ulicach Paryża, gdzie od piętnastego roku życia śpiewała. I to tam odkrył ją jej późniejszy impresario, dzięki któremu trafiła do kabaretu na Champs-Elysses, gdzie występowała pod pseudonimem La Mome Piaf (czyli Mały Wróbelek – od jej niskiego wzrostu).
Piosenki pisane specjalnie dla niej odnosiły niesamowity sukces, słowa wzmocnione jej ciekawym i oryginalnym chropowatym głosem docierały do słuchaczy z niebywałą siłą. Podczas drugiej wojny światowej występując na scenie współpracowała z francuskim ruchem oporu.

edith piaf

Gdy po wojnie jej kariera osiągnęła szczyt rozwoju, zaczęła pomagać młodym obiecującym piosenkarzom, wśród których byli m.in. Yves Montand, czy Charles Aznavour.
„Ty jesteś dla mnie, ja dla ciebie w życiu, powiedziałeś mi to, przysiągłeś mi to na całe życie.”
Tym który tak przy niej trwał, aż do śmierci, był jej drugi mąż Theophanis Lamboukas młodszy od niej o 21 lat.
Edit Piaf zmarła w 1963 roku, a na jej pogrzeb przyszło około 40 tysięcy jej fanów.

Oscar Wilde
„Nie ma książek moralnych lub niemoralnych. Są tylko książki dobrze napisane i źle napisane.”
Jeden z najbardziej znanych poetów i dramatopisarzy irlandzkich tworzących w XIX wieku. Urodził się w rodzinie inteligenckiej, jego ojciec był chirurgiem, a matka poetką (a więc to po niej pewnie odziedziczył zamiłowanie do pióra).
Już podczas nauki był znany z błyskotliwego humoru i talentu oratorskiego, poza tym był uważany za wyjątkowo uzdolnione dziecko. Jednocześnie był wyszydzany za ekstrawagancję, sprzeciwiał się wszelkim normom moralnym, nosił długie włosy, pokoje przystrajał pawimi piórami, drwił z męskich sportów. Później okazało się, że był biseksualistą. Mimo tego był stałym bywalcem salonów i rozjemcą w sprawach sztuki.

oskar wilde

Gdy w wieku 41 lat został aresztowany za homoseksualizm, który był w tamtych czasach karany na terenie Wielkiej Brytanii, zostawiła go żona, zabierając ze sobą ich dzieci. Nawet podczas odbywania dwuletniej kary pisał w więzieniu.
Niestety pobyt w więzieniu oraz późniejsze problemy finansowe odcisnęły na nim piętno i mocno podupadł na zdrowiu. Zmarł w podrzędnym francuskim hotelu, w wieku 46 lat. Jedyną jego opublikowaną powieścią był „Portret Doriana Graya”.
Dzisiaj grób pisarza osłonięto szklanymi płytami, gdyż tradycją stało się całowanie go przez kobiety. Za szybą dalej widoczne są liczne ślady szminek.

ściana komunardów

Na cmentarzu Pere-Lachaise znajduje się również wiele grobów zbiorowych, między innymi ofiar które zginęły w różnych obozach zagłady na terenie całej Europy, natomiast w północno-wschodniej części nekropolii znajduje się Ściana Komunardów, upamiętniająca 147 uczestników Komuny Paryskiej, którzy zostali rozstrzelani.

Mimo, iż byliśmy tu z moją narzeczoną już niejeden raz, to na pewno wrócimy tu jeszcze wiele razy. Spacer wśród starych grobowców, wsłuchiwanie się w szepty historii krążących tu duchów, pozwala oderwać się od rzeczywistości dnia dzisiejszego i zagłębić się w opowieści dni minionych. Taki spacer może być jednym z najlepszych sposobów na poznawanie ciekawych historii.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s