Praga – Hradczany, milenium historii

W ostatnim tekście opuściłem Was na Moście Karola, dziś przejdziemy po nim na drugą stronę Wełtawy i udamy się na Hradczany. Jedno z piękniejszych miejsc w Pradze, gdzie na małej przestrzeni jest wiele do zobaczenia.

Zacznijmy więc po kolei, gdy wejdziemy na wzgórze (najlepiej zrobić to około godziny 12, bo wtedy załapiemy się na uroczystą zmianę warty), natkniemy się na tłumy ludzi, pierwsze kroki proponuję skierować odmiennie niż większość wycieczek, na taras widokowy, z którego rozpościera się przepiękny widok na Pragę.

hradczany

Gdy nacieszymy już wzrok praskim krajobrazem i porobimy zdjęcia, możemy przekroczyć bramę zamku królewskiego. Niewątpliwie naszym oczom nie umkną trzymający tu straż gwardziści ubrani w mundury zaprojektowane przez Teodora Piśtka, który zdobył Oskara za kostiumy do filmu Amadeusz.

Zamek królewski

Pierwsze budowle obronne zaczęto budować na Hradczanach już w IX wieku, na początku były to zabudowania drewniane, lecz już pod koniec X wieku zastąpiono je kamienną warownią z trzema bramami. Znacząca rozbudowa zamku nastąpiła jednak dopiero w XII wieku, za czasów panowania króla Przemysła Ottokara II, który był jednym z najważniejszych władców Europy, a prace związane z powiększaniem rezydencji królewskiej miały pokazać jego pozycję. Kolejna rozbudowa nastąpiła dopiero po pożarze jaki miał miejsce w XIV wieku, ale została zahamowana przez polityczne zawieruchy. Kontynuował ją dopiero Władysław II Jagiellończyk, który wybudował m.in. największą salę zamku (Władysławowską), w której kiedyś odbywały się turnieje rycerskie i do której w związku z tym nie prowadziły schody, a pochylnie, aby można było tam wjechać konno. Dzisiaj odbywają się w niej uroczystości państwowe.

sala władysławowska

W kolejnych latach dokonywano dalszych prac powiększających powierzchnię zamkową, aż osiągnął on dzisiejsze rozmiary. Ciekawostka jest niewątpliwie fakt, że praski zamek królewski, jest podawany w Księdze Rekordów Guinessa jako największy pod względem zajmowanej powierzchni.

Katedra św. Wita, Wacława i Wojciecha

Na terenie zamku górują strzeliste wieże katedry św. Wita, siedziby arcybiskupów praskich i prymasa czeskiego. Obecna świątynia wznosi się na miejscu dwóch poprzednich towarzyszących zamkowi budowli sakralnych, przedromańskiej rotundy i romańskiej bazyliki. Budowa tego, chyba najbardziej znanego praskiego kościoła trwała z przerwami przez prawie 600 lat.

katedra św wita

Wewnątrz katedry umiejscowiono wiele cennych zabytków gromadzonych tam od XIV wieku, są to między innymi rzeźby i prace malarskie. To tu znajduje się również sanktuarium świętych patronów czeskich – Wita, Wacława, Wojciecha, Zygmunta i Jana Nepomucena. Pochowano tu również licznych władców Czech, z których wielu było tu również koronowanych.

Do jednych z najważniejszych zabytków mieszczących się wewnątrz kościoła należą, przechowywane pod Złotą Bramą, insygnia koronacyjne królów czeskich. Na widok publiczny wystawiono jednak tylko ich doskonale przygotowane kopie. Do skarbca z oryginałami ma dostęp wyłącznie siedmiu głównych przedstawicieli kościelnych, państwowych i miejskich – jednakże nawet oni nie mogą się tam dostać w pojedynkę.

Innym przyciągającym zewnętrznym elementem Katedry św. Wita jest tzw. Złota Brama, będąca bocznym wejściem do kościoła, wprost zachwyca kunsztem i odmiennością wykonania. Jednym z jej najważniejszych elementów jest wykonana w drugiej połowie XIV wieku mozaika ze sceną sądu ostatecznego.

stare probostwo

Przy budynku kościoła postawiono Stare Probostwo, przebudowane w stylu barokowym w połowie XVII wieku ze swojej romańskiej formy pochodzącej z XI wieku. Nad wejściem do tego budynku znajduje się namalowany znak proboszcz Jana Frantiśka z Aschenfeldu, który był inicjatorem opisanej przeze mnie wyżej przebudowy, a na jednej ze ścian umieszczono tablice upamiętniającą ofiary holokaustu. Obecnie w pomieszczeniach probostwa swoje biura ma część Kancelarii Prezydenta.

A teraz jeszcze jedna, ale jakże ważna czasami informacja praktyczna, pomiędzy wejściem do katedry a budynkiem probostwa mieszczą się toalety.

Bazylika św. Jerzego

Pierwsze zabudowania kościelne powstały w tym miejscu już w X wieku, a pięćdziesiąt lat później, gdy już ustanowiono w Pradze biskupstwo, książę Bolesław II Pobożny sprowadził w to miejsce siostry benedyktynki i założył pierwszy na ziemiach czeskich klasztor. Przełożoną zakonu została siostra księcia, dzięki czemu niezwłocznie przystąpiono do budowy zabudowań klasztornych i rozbudowy samego kościoła. Mimo zniszczeń powstałych w czasie walk w XII wieku nastąpiły późniejsze przebudowy i rozbudowa kościoła, a około 1500 roku wybudowano renesansowy portal, na którym przedstawiono scenę walki patrona – świętego Jerzego, ze smokiem. W drugiej połowie XVII wieku w związku z obowiązującymi wtedy trendami dokonano barokizacji zachodniej fasady. Natomiast w XIX wieku wykonano rekonstrukcję romańskiego wnętrza.

sw jerzego

W dzisiejszych czasach, dzięki wspaniałej akustyce, kościół zostaje często wykorzystywany do organizowania koncertów muzyki organowej. Natomiast w zabudowaniach klasztornych mieści się muzeum posiadające w swojej ekspozycji głównie sztukę manierystyczną i barokową.

Złota Uliczka

Po wyjściu z Bazyliki św. Jerzego udaliśmy się dalej w kierunku Złotej Uliczki, która swoją malowniczością przypomniała mi budynki z weneckich wysp Murano i Burano.
Poprzednia jej nazwa brzmiała ulica Złotnicza i wywodziła się od profesji zamieszkujących ją i oferujących tu swoje usługi i wyroby miejscowych złotników. Dobudowane do murów miejskich domki tworzyły jeden ciąg, a ich poddasza służyły za chodnik obronny, łączący dwie wieże Białą i Daliborską. Przez pewien czas domki zamieszkiwali również członkowie straży zamkowej, a później nawet praska biedota.

zlota uliczka

W XX wieku w jednym z domów, pod numerem 22 swoje dzieła tworzył Franz Kafka, w innych okolicznych budynkach zbierali się też znani czescy pisarze. Od lat 50-tych XX wieku ulicę wysiedlono i obecnie służy ona jako miejsce sprzedaży najróżniejszych oryginalnych pamiątek, oraz mieści liczne galerie i wystawy. Dlatego warto tu zajrzeć, nie tylko w celu zapoznania się z historią tego miejsca, ale również w celu zakupienia drobiazgów na prezenty.
Jedynym mankamentem na jaki tu natrafimy jest opłata pobierana za wejście na nią.

Loreta

Ten kompleks budynków o charakterze sakralnym urzeka swoim barokowym pięknem. W jego skład wchodzą domek loretański (mieszczący się na wewnętrznym dziedzińcu czworokątny budynek, konsekrowany w 1631 roku), którego ściany od drugiej połowy XVII wieku pokrywają zdobne, rzeźbione panele; skarbiec, kościół Narodzenia Pana oraz liczne kaplice.
Przechadzając się krużgankami Lorety podziwiać możemy liczne malowidła i rzeźby, a w częściach zabudowanych znajdziemy wiele eksponatów związanych z tym miejscem.

loreta

Z powodu usytuowania tu domku loretańskiego, jest to miejsce licznych pielgrzymek.

Na Hradczanach znajdziemy jeszcze wiele innych ciekawych zabytków, których powyżej nie opisałem, pozostawiając je Waszej uwadze podczas odwiedzin, w tej jakże pięknej dzielnicy Pragi.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s